واژه ی شادی به عنوان یک هدف درمانی می باشد . واژه ی شادمان happy از لغتی ایسلندی تبار ( happ) مشتق شده و به معنای شانس است .می توان از راه تربیت ذهنی شادی را ایجاد و حفظ کرد . با فراهم آوردن نوعی انضباط درونی خاص می توانیم موجب شویم که نگاه و رویکردمان به زندگی دگرگون شود . اگر نظاره گر این شادمانگی باشیم نمو آن نزدیک شدن به افراد و ایجاد حس علاقه ذخیره خواهی خواهد بود .
آدم های ناشاد گرایش به خودمحوری و منزوی بودن دارند و دچار وهم و دشمن خویی و طلب کار هستند . اما افراد شاد آمیزگار ، انعطاف پذیر و خلاق هستند و ناخوشایندی های زندگی روزمره را آسان تر تحمل می کنند ، محبت و بخشندگی بیشتری دارند و پذیراتر هستند و برای نزدیک شدن به دیگران و محبت و کمک به آنها گرایش بیشتری دارند .

زمانی که احساس سرخوشی داریم و حالمان خوش است به دیگران نیز کمک خواهیم کرد . دستیابی به شادمانگی نه تنها به خودمان بلکه به خانواده و در نهایت به جامعه نیز نفع می رساند . با این که ساختار وراثتی در شادمانگی موثر است ولی با استفاده از عامل ذهنی گام هایی در جهت بالا بردن سطح شادمانگی خود می توانیم برداریم . شادی ما بستگی به اوضاع و شرایط ندارد بلکه به این است که ما از وضعیت چه برداشتی داریم و از آنچه در اختیار داریم چقدر راضی هستیم . مقایسه مداوم خود با کسانی که از ما باهوش ترند ، زیباترند ، موفق ترند موجب حسادت و نومیدی و نارضایتی ما می شود ، از همین اصل در جهت مثبت می توان استفاده کرد . می توانیم با مقایسه ی خود با کسانی که به خوش شانسی ما نبوده اند و با تامل بر ، داشته های خود رضایتمندی خود را از زندگی افزایش دهیم . حس رضایتمندی خود را از زندگی با تغییر دیدگاهمان می توانیم افزایش یا کاهش دهیم .
دیدگاه ذهنی درست است که خوشبختی و شادی می آورد ، بی قراری ذهنی و ذهن مقایسه گر از عامل های جدی هستند . هر چه آرامش ذهنی ما بیشتر باشد امکان بهره مندی از یک زندگی شاد بیشتر است . یک ذهن آرام ، ذهن تهی و خالی نیست ، در عشق و محبت ریشه دارد . تا زمانی که انضباط درونی برای آرامش ذهنی نداشته باشیم حس شادی و رضایتی که به دنبالش هستیم به ما نخواهد رسید .
علاقه منفی ، افزون طلبی و تمایلات فزونی خواهانه و شکل مبالغه آمیزی از میل ، شادی ما را خواهد گرفت . برای شادی باید آنچه را که داریم بخواهیم و دوست بداریم و به داشته هایمان فکر کنیم و ببینیم قادر به انجام چه کارهایی هستیم .
سرچشمه ی دیگر شادی ارزش قائل شدن برای خود و حس امنیت است و محبت و عشق ورزیدن ، شادی واقعی بیشتر با ذهن و قلب سر و کار دارد . اگر به شادمانگی علاقه داریم باید علت هایی را که موجب شادمانگی می شوند جستجو کنیم .

«شادی چگونه به دست می آید » ؟

اولین گام برای دستیابی به شادمانگی آموختن است ، ما ابتدا باید بیاموزیم که احساسات و رفتارهای منفی تا چه حد مضرند و احساسات مثبت چقدر مفید هستند . رفتارهای مثبت را درک کنیم ، غنی سازیم ، گسترش دهیم و خود را تغییر دهیم و احساس کنیم که اینک راز شادمانی و آینده مطلوب در دست من است و فرصت را از دست ندهیم . شادی بر دو نوع است: باطنی و ظاهری .
اساس شادی از روشن دلی و آرامش درون نمایان می شود . شادی تخلیه ی هیجانی و هیجان زدگی نیست . کلید شادی متمرکز ساختن ذهن به لحظه حال است . حال تمام چیزی هست که داریم ، هیچ تضمینی نیست که فردا هم در این دنیا باشیم ، از هر کاری که در حال انجامش هستیم لذت ببریم ، ترس را از ذهن خود می رانیم .شادی را می خوانیم تا جذبش کنیم و خود را لایق آن بدانیم . وقتی شادیم دیگران بهتر به نظر می رسند . زیرا جهان بازتابی از خود ماست و تصویری که از خویشتن در ذهن داریم ، دقیقاً رفتارهایی است که از ما سر می زند ، ما همانیم که معتقد به بودن آنیم ، ما تعیین کننده تصاویر ذهنی و ارزش های خویش هستیم و خود تعیین می کنیم که از زندگی توقع چه میزان شادی را داریم . ما سزاوار بهترین ها هستیم . همیشه در ذهنمان تصویری از آنگونه که می خواهیم باشیم ، ترسیم کنیم . افکار شاد داشته باشیم و شادی را حق خود بدانیم و با خودمان ملایم باشیم . از محیط های شاد برای تاثیرپذیری استفاده کنیم . شادی نتیجه تفکر ماست . کدورت ها را بیرون بریزیم . بخشیدن لطفی است به خود نه به دیگران . آشغال جمع کن نباشیم .
شاد بودن یکی از بزرگ ترین مبارزات ما در صحنه ی زندگی است . لازمه ی شاد زیستن جستجوی زیبایی ها و خوبی هاست . شاد زیستن یک تصمیم است . برای شاد بودن به طرف دل حرکت کنیم ، هر چه را که دست و پاگیر است رها کنیم . آگاهی مشاهده ، مراقبه نیز راه های شادی می باشند . قلم و رنگ در اختیار ماست . بهشت را نقاشی کنیم ،آوازمان را خوب بخوانیم و سماع کنان وارد آن شویم . « هنر شادمانگی ـ دالایی لاما » .
چه کسانی شادترند ؟ اصولاً مردم را می توان به دو طبقه ی کلی تقسیم کرد خوش بین ها و بدبین ها . به نظر خوش بین ها لیوان تا نیمه ی پر است و به نظر بدبین ها لیوان تا نیمه خالی است . عده ای همیشه گله دارند که چرا گل سرخ خار دارد و من همیشه خدا را شکر می کنم که بوته های خار ، گل سرخ دارند . البته شادی بستگی به موقعیت هم دارد ، گاهی در محیط خانه شادیم ولی در محیط کار به دلیل مشکلات کاری غمگین هستیم .
بیشترین منابع لذت عبارتند از : خوردن فعالیت های اجتماعی ، رابطه ی جنسی ، ورزش ، موفقیت و تایید اجتماعی ، استفاده از مهارت ها ، موسیقی ، هنر و مذهب ، محیط ، آب و هوا ، آرامش و استراحت که در اکثر مواقع ، چند عامل با هم موجب لذت فرد می شوند .
منبع:مجله راه کمال شماره 24

* C = یهودیت: قدیمی و محدود کننده است، ولی بیشتر دنیا با قوانینش آشنا هستند و بهش احترام میذارن. نکته اینجاست که شما نمیتونین بعدا بهش گرایش پیدا کنین – یعنی یا باید باهاش شروع کنین و یا اینکه در غیر اینصورت فکر می کنین گرویدن بهش دیوانگیه. همچنین وقتی چیزی غلط از آب در بیاد، بیشتر مردم معتقدن که ریشه همه مشکلات ازش منشا میگیره.

دختر شما مقلد و دنباله رو شما است و گیرنده های ذهنی او همیشه با توجه به پیام های فرستنده شما تنظیم می شوند. او شما را می بیند، احساس می کند و می بوید و از نزدیک زیر نظر دارد.
هنگامی که رشد پیدا می کند ، بخش های مربوط به خودسازی و اصلاح خویش را گسترش خواهد داد ، که طبیعتاً از طریق آموزش، تمرین، جهت دادن و از همه بیشتر با مشاهده رفتار شما تکامل می یابند.
هر رفتاری که دوست دارید دخترتان داشته باشد ، ابتدا در خودتان ایجاد کنید. آنها را در افکار، جملات، رفتار و واکنشهای عاطفی خود بوجود آورید.
دختر شما یک مقلد است.اطمینان حاصل کنید که الگوی خوبی برای او هستید.


● چه چیز در یک لبخند وجود دارد؟
یک لبخند ساده بسیار ارزشمندتر از گران قیمت ترین لباسها است و در رابطه با خنده به یاد داشته باشید ما نمی خندیم به این دلیل که خوشحالیم بلکه ما خوشحال هستیم به خاطر اینکه می خندیم. آنهایی که از این گوش تا آن گوش می خندند کسانی هستند که عادت مثبت اندیشیدن را در خود گسترش می دهند و احساس ناامیدی و یا ناراحتی و مانند آن را از خود دور می کنند. یک خلق و خوی خوشایند که از دوران کودکی پایه ریزی شده باشد بهترین کمک به خوشبختی در آینده است.


● عزت نفس و احترام به خویشتن
تصوری که شما از شخصیت خود دارید بسیار مهم تر از تصوری است که دیگران راجع به شما دارند. عزت نفس و احترام به خویشتن شخصیت انسان را می سازد و با وجود تغییر شرایط و موقعیت ها هنوز به درستی و صداقت بهترین سیاست و روش زندگی است.
یک کارگر عادی که کار خود را با خوشرویی انجام می دهد خیلی بهتر از مدیری است که نمی تواند به درستی تصمیم گیری کند و به این می گویند شادمانی و لذت حاصل از ایفای عالی نقش.
با مهربانی و ملایمت دختر خود را با این واقعیت رو به رو کنید که او می تواند از ایفای عالی نقش خود به عنوان یک همسر، یک مادر و یک عروس لذت ببرد.
صداقت و درستی، وفاداری، خلوص نیت، رفتار شایسته، عفت کلام چیزهایی هستند که از شما یاد می گیرد. به خاطر او زندگی نمونه و شایسته ای داشته باشید.


● الگوهای خوبی ارائه دهید
خیلی از ما با فرهنگ شرم وحیا آشنایی نداریم. وقتی کار خطائی انجام می دهد با داد و فریاد مسئله را برایش توضیح ندهید. چون او نیز می آموزد از این راه وارد عمل شود . در عوض برای او مثال هایی از کارهای درست و صحیح بیاورید.


● به او وقار در تمام شرایط را بیاموزید.
دختر شما همیشه به کارهای شما نگاه می کند و با چشم و گوش شما را زیر نظر دارد. فریب سن و سال کم او را نخورید. او بیش از آنچه شما فکر کنید تحت تأثیر رفتار شما قرار دارد.
صداقت و درستی، وفاداری، خلوص نیت، رفتار شایسته، عفت کلام چیزهایی هستند که از شما یاد می گیرد. به خاطر او زندگی نمونه و شایسته ای داشته باشید.


● عصبانیت
عصبانیت هزینه گزافی دارد. این علامت رشد و تربیت نادرست یک انسان است. از آن دوری کنید و در مورد آن برای دخترتان صحبت کنید و هر جا که می توانید نمونه هایی از آن را به او نشان دهید. آن قدر این کار را تکرار کنید تا این مسئله در ذهن او تثبیت شود. به او بیاموزید در هنگام عصبانیت با خود بگوید :آیا واقعاً ارزش عصبانی شدن دارد؟
وقتی دختری در کودکی مشاهده می کند که مادرش بر سر اطرافیان داد و بی داد می کند و یا هنگام عصبانیت اشیاء را پرتاب می کند او نیز در آینده همین رفتارها را خواهد داشت.


● حسادت
حسادت نیز مانند عصبانیت خشم در واقع بخشی از طبیعت و سرشت آدمی و در نظر برخی طبیعت و سرشت زنان می باشد. خوشبختانه این احساس را می توان به طور قابل ملاحظه ای از طریق تفکر و مطالعه و رفتار درست کاهش داد. برنامه های آموزنده تلویزیونی را با دقت و توجه تماشا کنید و از آنها درس بگیرید. داستان ها و وقایعی در مورد حسادت جمع آوری کنید و برای دخترتان مثال هایی از تجربیات خود و دوستان و آشنایانتان بزنید و به خاطر او تحقیق و بررسی نمایید.
همانطور که میزان روغن ماشین خود را مرتباً اندازه می گیرید و بررسی می نمایید، نشان های حسادت را نیز صادقانه در وجود خودتان بررسی کنید و از نتایج آن برای خود یک عادت روزانه بسازید.

چه میزبان باشید و چه میهمان، موقعیت های اجتماعی بسیاری هست که در آن نیاز به برقراری ارتباط پیدا می کنید، حتی اگر انجام آن برایتان دشوار باشد. مثلاً در یک میهمانی میخواهید که نامزد دوستتان احساس راحتی کند و به او خوش بگذرد یا ممکن است غریبه ای را کنار یک اتاق شلوغ ببینید و با خودتان فکر کنید که او تنها شانس شما برای تحت تاثیر قرار دادن کسی است که به او علاقه مندید. اما متوجه می شوید که نمی دانید چه باید بگویید.


°مراحل
1. با یک مقدمه شروع کنید و خیلی ساده خودتان را به فرد مورد نظر معرفی کنید. دستتان را جلو برده و با او دست بدهید. اگر او را می شناسید این مرحله را نادیده گرفته و از قدم دوم شروع کنید.
2. به اطراف نگاهی بیندازید. ببینید آیا چیزی هست که ارزش صحبت کردن داشته باشد یا نه. حرف زدن درمورد آب و هوا دیگر خیلی کلیشه شده است اما اگر نکته جالبی درمورد آن وجود داشت هیچ اشکالی ندارد می توانید سر صحبت را باز کنید.
3. از طرفتان تعریف کنید. اما دقت کنید که دروغ نگویید مثلاً اگر می بینید که موهای طرفتان به طرز مسخره ای زشت است، از موهایش تعریف نکنید اما اگر مثلاً از کفش هایش یا هر چیز دیگری خوشتان آمده با لبخند عنوان کنید. یک تمجید بی ریا و خالصانه راه بسیار خوبی برای نزدیک شدن به طرف مقابل است. اما دقت کنید این تمجید درمورد مسئله ای خیلی شخصی نباشد که او را بترساند یا باعث شود که احساس ناراحتی کند.
4. سوال بپرسید. اکثر افراد عاشق این هستند که درمورد خودشان حرف بزنند پس این اجازه را به آنها بدهید. اما توجه کنید که زیاد درمورد خودتان حرف نزنید که فرد اجازه صحبت پیدا نکند. مثلاً بپرسید، "امسال چه درس هایی برداشتی؟" یا "آیا فلان فیلم را دیدی؟" "نظرت درموردش چه بود؟" سوالهایی بپرسید که بتوانند راحت درموردش حرف بزنند و فقط به یک بله یا خیر معمولی ختم نشود. مثلاً می توانید بپرسید "چه کیف خوشگلی، از کجا خریدی؟" و خواهید دید که دقایق متمادی درمورد آنروز که برای خریدن آن کیف به بازار رفته بود و اتفاقاتی که در آن روز افتاد صحبت می کند. اما اگر می بینید که طرفتان تمایل چندانی به پاسخ دادن به سوالهایتان ندارد، خیلی سوال نکنید.
5. حرف طرف مقابل را دنبال کنید. موافقت کنید، مخالفت کنید، و نظرتان را ابراز کنید. تلاش کنید که با بی توجهی از آن نگذرید.
6. به چشمان دوست جدیدتان نگاه کنید. اینکار باعث ایجاد اعتماد بینتان می شود. اما دقت کنید که به چشمهایش زل نزنید. همچنین طی گفتگو یکی دوبار نامش را بر زبان بیاورید. اینکار باعث می شود هم اسمش را به خاطر بسپارید و هم توجه او را به حرفی که می زنید معطوف کنید. لبخند بزنید و در صورت لزوم بخندید.
7. لبخند زدن و لذت بردن از گفتگو را فراموش نکنید.
8. فقط خودتان باشید و سوالهایی بپرسید که فکر می کنید با موقعیت جور است. قبل از اینکه حرفی را به زبان بیاورید، کمی به آن فکر کنید.


°نکات
· ریلکس باشید. این احتمال وجود دارد که هر گفتگوی کوچکی که دارید تا چند ماه بعد در ذهن مخاطبتان نماند. چیزی که به ذهنتان می رسد را بیان کنید.
· یادتان باشد اگر موقع حرف زدن در ذهنتان به چیزی فکر می کنید. به احتمال زیاد مرتبط است.
· نگاه کردن به تلویزین، گوش دادن به موسیقی و مطالعه—روزنامه، مجله و کتاب-- کمک بسیار زیادی به شما می کند. می توانید از قبل چیزهایی که دوست دارید در موردش با کسی صحبت کنید را برنامه ریزی کنید.
· اگر خجالتی هستید، بهتر است از قبل چند موضوع برای بحث آماده کنید.
· به واکنش طرف مقابلتان دقت کنید. اگر به موضوع علاقه نشان داد ادامه دهید اما اگر مشاهده کردید که مدام یا به سعت خود نگاه می کند یا به دنبال راهی برای فرار است، باید دست نگه دارید.
· عبارات و جملات جالب و خنده دار می تواند حال و هوای مکالمه را عوض کند و موضوعات جدیدی را برای صحبت کردن پیش رویتان قرار دهد.
· اگر مکالمه پشت تلفن است باید هرطور که شده طرف مقابل را هم در مکالمه درگیر کنید. اگر موضوع جالبی به ذهنتان نمی رسد، از بازی "سوال کردن" استفاده کنید. از طرفتان سوال بپرسید. دقت کنید که سوالهایی که می پرسید مناسب زمان و مکان باشد. سوال ها باید طوری باشد که فرد بتواند به راحتی درمورد آن حرف بزند و به یک بله یا خیر عادی ختم نشود.
· برخورد و رفتار شما هم در موفقیت گفتگو سهیم است. سعی کنید رفتاری دوستانه و با محبت داشته باشید تا حرفهایتان تاثیرگذاری بیشتری داشته باشد.
· نکات و چیزهای جالب و جدیدی که در طول روز با آنها برخورد می کنید را جایی یادداشت کنید. مثلاً حرف خنده داری که کسی به شما گفته است، کار جالبی که یکی از دوستهایتان انجام داده یا هر چیز جالب توجه دیگر. این نکات می تواند در مکالمه های آتی به دردتان بخورد.
· یادتان باشد، طرف صحبتتان هرکسی که باشد، همیشه می توانید نقاط مشترکی با او پیدا کنید. همه ما از یک آب و هوا استفاده می کنید، غذای خوب را دوست داریم و از خندیدن لذت می بریم. مثلاً اگر طرفتان را در ایستگاه اطوبوس ملاقات کردید، می توانید بپرسید که کجا می روند. اگر خارج از شهر زندگی می کنند، می توانید درمورد زندگیشان از آنها سوال کنید.
· یادتان باشد احساس راحتی کنید و همیشه مرتب و شیک باشید.
· آخرین نکته اینکه شروع مکالمه نیازمند تمرین است. ممکن است اول کار احساس گیجی و ناشی بودن به شما دست بدهد اما با تمرین رفته رفته برایتان راحت تر خواهد شد.


°هشدارها
· طرف مقابل را با سوال بمباران نکنید.
· با لحنی صحبت کنید که طرف مقابل تصور نکند که مجبورید که حرفی بزنید. با آرامش و وقف های مناسب حرف بزنید.
· سوال های خصوصی نپرسید.
· ارتباط چشمی برقرار کنید.
· درمورد ظاهر طرف مقابل یا کس دیگری اظهار نظر منفی نکنید چون ممکن است طرفتان با کسی که از او انتقاد می کنید، آشنا باشند.
· هیچوقت قسم نخورید، بی احترامی نکنید، توهین نکنید، بحث های جنسی و مذهبی یا ملیتی را به میان نکشید.
· در برخورد با افراد هیچوقت مغرورانه رفتار نکنید که انگار همه چیز دان هستید.
· بچگانه و خام رفتار نکنید، حرف نزنید و لباس نپوشید.
· صحبت دو نفر دیگر را قطع نکنید. اجازه بدهید مکالمه آنها تمام شود و بعد حرفتان را بزنید.
· همیشه الفاظ "خواهش می کنم"، "متشکرم" "لطف می کنید" و امثال این را در صحبت هایتان بگنجانید. مودب بودن نشانه هوش و کمال شماست.
· به اطرافیانتان احترام بگذارید.
· مرتب و تمیز باشید و خوب لباس بپوشید. شلختگی، بوی بد دهان و بدن همه را از شما دور می کند.
· گاهی اوقات وقتی مکالمه ای را آغاز می کنید، طرف صحبتتان ممکن است به نظر خسته کننده برسد. اما اشکالی ندارد. می توانید سراغ کس دیگری بروید چون ممکن است طرفتان را اشتباه انتخاب کرده باشید.
· اگر با کسی صحبت می کنید که به او علاقه دارید هیچوقت درمورد دوست پسر یا دوست دهترش با او حرف نزنید. درمورد چیزی حرف بزنید که از او می دانید: مثلاً اگر اهل ورزش هستند می توانید درمورد آخرین مسابقات آن ورزش با او حرف بزنید.

یکی از معمول ترین سئوالهائی که مطرح می شود این است که : چه کسی صفر را کشف کرد؟
البته برای جواب دادن به این سوال بدنبال این نیستیم که بگوییم شخص خاصی صفر را ابداع و دیگران از آن زمان به بعد از آن استفاده می کردند.

اولین نکته شایان ذکر در مورد عدد صفر این است که این عدد دو کاربرد دارد که هر دو بسیار مهم می باشند یکی از کاربردهای عدد صفر این است که به عنوان نشانه ای برای نمایش هیچی در جدول ارزش مکانی اعداد به کار می رود.
بنابراین در عددی مانند 4104 عدد صفر استفاده شده تا جایگاه اعداد در جدول مشخص شود که بطور قطع این  عدد با عدد 444 کاملاً متفاوت است.

دومین کاربرد صفر این است که خودش به عنوان عدد بکار می رود که ما به شکل عدد صفر از آن استفاده می کنیم.

هیچکدام از این کاربردها تاریخچه پیدایش واضحی ندارند. در دوره اولیه تاریخ کاربرد اعداد بیشتر بطور واقعی بوده تا عصر حاضر که اعداد مفهوم انتزاعی دارند. بطور مثال مردم دوران باستان اعداد را برای شمارش تعداد اسبها، ... بکار می برند و در اینگونه مسائل هیچگاه به مسئله ای برخورد نمی کردند که جواب آن صفر یا اعداد منفی باشد.

بابلیها تا مدتها در جدول ارزش مکانی هیچ نمادی را برای جای خالی در جدول بکار نمی بردند. می توان گفت از اولین نمادی که آنها برای نشان دادن جای خالی استفاده کردند گیومه (") بود. مثلاً عدد4"41 نمایش دهنده 4104 بود. البته باید در نظر داشت که از علایم دیگری نیز برای نشان دادن جای خالی استفاده می شد ولی هیچگاه این علایم به  عنوان آخرین رقم آورده نمی شدندبلکه همیشه بین دو عدد قرار می گیرند بطور مثال عدد "414 را با این نحوه علامت گذاری نداریم. به این ترتیب به این مطلب پی می بریم که کاربرد اولیه عدد صفر برای نشان دادن جای خالی اصلاً به عنوان یک عدد نبوده است.

البته یونانیان هم خود را از اولین کسانی می دانند کهدرجای خالی ,صفر استفاده می کردند اما یونانیان جدول ارزش مکانی اعداد مثل بابلیان نداشتند. اساساً دستاوردهای یونانیان در زمینه ریاضی بر مبنای هندسه بوده و به عبارت دیگر نیازی نبوده است که ریاضی دانان یونانی از اعداد نام ببرند زیرا آنها اعداد را بعنوان طول خط مورد استفاده قرار می دادند.

البته بعضى ازریاضی دانان یونانی ثبت اطلاعات نجومی را بر عهده داشتند. در این قسمت به اولین کاربرد علامتی اشاره می کنیم که امروزه آن را به این دلیل که ستاره شناسان یونانی برای اولین بار علامت 0 را برای آن اتخاذ کردند، عدد صفر می نامیم. تعداد معدودی از ستاره شناسان این علامت را بکار بردند و قبل از اینکه سرانجام عدد صفر جای خود را بدست آورد، دیگر مورد استفاده قرار نگرفت و سپس در ریاضیات هند ظاهر شد.

هندیان کسانی بودند که پیشرفت چشمگیری در اعداد و جدول ارزش مکانی اعداد ایجاد کردند هندیان نیز از صفر برای نشان دادن جای خالی در جدول استفاده می کردند.
اکنون اولین حضور صفر را به عنوان یک عدد مورد بررسی قرار می دهیم اولین نکته ای که می توان به آن اشاره کرد این است که صفر به هیچ  وجه نشان دهنده یک عدد بطور معمول نمی باشد.
از زمانهای پیش اعداد به مجموعه ای از اشیاء نسبت داده می شدند و در حقیقت با گذشت زمان مفهوم صفر و اعداد منفی که از ویژگیهای مجموعه اشیاء  نتیجه نمی شدند، ممکن شد. هنگامیکه فردی تلاش می کند تا صفر و اعداد منفی را بعنوان عدد در نظر بگیرید با این مشکل مواجه می شود که این عدد چگونه در عملیات محاسباتی جمع، تفریق، ضرب و تقسیم عمل می کند.
ریاضی دانان هندی سعی بر آن داشتند تا به این سئوالها پاسخ دهند و در این زمینه نیز تا حدودى موفق بوده اند .

این نکته نیز قابل ذکر است که تمدن مایاها که در آمریکای مرکزی زندگی می کردند نیز از دستگاه اعداد استفاده می کردند و برای نشان دادن جای خالی صفر را بکار می برند.
بعدها نظریات ریاضی دانان هندی علاوه بر غرب، به ریاضی دانان اسلامی و عربی نیز انتقال یافت. فیبوناچی، مهمترین رابط بین دستگاه اعداد هندی و عربی و ریاضیات اروپا می باشد.